...จน...

...คำเดียวสั้นๆแต่ลึกซึ้งเปี่ยมล้นด้วยความหมาย เหอๆๆๆ...

...จบ...

...(โป๊ก!!!)โดนเคาะฐานแอบอู้ เง่อะ -*-...

...มาอัพต่อแล้วเค่อะ...

10:00

โจอี้เดินทางมาถึงตึกฐานเศรษกิจโดยสวัสดิภาพ โดยพ่อของโจอี้ขับรถมาส่งที่ห้างเซ็นทรัลจากนั้นพอรถพ่อวิ่งหายไปลับสายตาแล้ว โจอี้ค่อยเดินข้ามฝากมายังฝั่งฐานเศรษกิจ เพราะตอนเช้าโจอี้บอกกับพ่อว่า เพื่อนนัดมาถ่ายรูปที่ห้างเซ็นทรัล (โจอี้ไม่ได้โกหกพระบิดาแต่อย่างใด ก็โจอี้มาถ่ายรูปจริงๆนี่น่า แต่อย่างอื่นล่ะไว้ในฐานที่เข้าใจล่ะกัน หุหุ ^ ^)

เดินเข้าไป...อืมๆๆ...คนเยอะ...(ขนาดยังไม่เปิดงานนะเนี่ย)สองตาสอดส่องหาคนรู้จัก แล้วก็ได้เจอ...

2สาวแห่งบอร์ดดีเกรย์ กริ๊ดดดด ขยันมากมายมากันแต่ช้าเลยนะเค่อะ อืม...ถ้าจำไม่ผิดน้องผู้หญิงคนที่ใส่แว่นจะชื่อเหมือนเรย์รินะ...ริรินะซัง!!! โฮกกกก สมองเรายังไม่ปลาทองนะเนี้ย (แต่คนข้างๆขอโทษค่ะ ลืมชื่อ = = '')

คุยกันเรื่องพล๊อตฟิค...ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร อยากเขียนแต่ฟิคFMAอย่างเดียว (สาบานได้ว่า...ยังเป็นDGMแฟนคลับอยู่นะเค่อะ)เลยเล่าเรื่องพล๊อตฟิคFMAให้ฟัง ประมาณว่า อยากเขียนไฮเด"ชั่ว" แล้วพอเล่าไปเล่ามา...พล๊อตนี้อัล"ชั่ว"นี่หว่า แต่ท้ายที่สุด...เอ็ด"ชั่ว"ที่สุดในเรื่องเลย (พล๊อตประมาณว่า อัลกรอกยาเอ็ด เอ็ดเพ้อเรียกอัลฟอนส์)กร๊ากกกกก...สรุปว่าพล๊อตฟิคเรื่องนี้ใคร"ชั่ว"ที่สุดค่ะ? (ไม่ใช่ผู้แต่งนะเค่อะ ชิมิๆ)

จากนั้น...โจอี้ก็ไปเดินๆถ่ายรูปๆ ตอนเช้าคนแต่งคอสไม่เยอะเท่าไหร่ แต่คนเข้าแถวนี้สิยาวเหยียด = = '' แล้วก็เจอ...

เมซัง(Melody)แล้วก็...อุอุ ไม่บอกความลับ จะลากตัวเอาไปให้สองสาวทายเล่น(จำไม่ได้ก็บอกมาเต๊อะ -*-)

โจอี้ : (ลากสาวชุดดำมาอยู่ตรงหน้าสองสาว)ทายสิใครเอ่ย??
สองสาว : ...? (อยู่ๆก็ถาม ตรูจะรู้มั้ย!!!)
โจอี้ : (ใบ้อีกนิด)1ใน4จตุเทพของบอร์ดที่โจอี้เคยการันตีว่า"หื่น"ไง!!!
ริรินะ : (ยืนคิด)...ไม่ใช่ท่านเกี๊ยว ไม่ใช่ท่านคะน้า...งั้นก็ท่านไดอง!!!!!!

O.O!!!!!! ทายได้...เกือบถูกนะคร้าบ~~คำตอบที่ถูกต้องคือ ท่านเรซ เพื่อนซี้ของท่านไดองไงคร้าบ~(ท่านไดองกลับนิวซิแลนด์ไปแล้ว จะมางานนี้ได้ไงเค่อะ ชิมิๆ)

ตามหาท่านประธานภาค1

โจอี้ : ใครเห็นท่านคิลมั้ง (จะถ่ายรูปแฉซักหน่อย)
สองสาว : (ส่ายหัวด๊อกแด๊ก)ไม่เห็นอ่ะ

...จำได้คร่าวๆว่าท่านประธานกับเมซังบอกจะมาทำงานเป็นสต๊าฟ เลยไปตามหาเมซังเพื่อตามหาท่านประธานอีกที(ซับซ้อนจังวุ้ย = = '')

ตามหาท่านประธานภาค2

เดินตามหาเมซังไม่นาน ก็เจอเมซังถูกห้อมล้อมไปด้วยกลุ่มคนมากมายเป็นจุดสังเกต เพราะรวมตัวอยู่ใกล้ทางเข้าเลยลองสอบถามคนในกลุ่มพบว่าทั้งหมดเป็นสมาชิคของบอร์ดDJ Farm นั้นเอง

(สมฉายาเจ้าแม่เดินสายจริงๆ...เมซัง...)

โจอี้ : เมซังไม่ทำงานเป็นสต๊าฟเหรอ?
เมซัง : ไม่อ่ะ...ขี้เกียจ ^ ^
โจอี้ : อืมๆ...ว่าแต่เมซังเห็นท่านประธานบ้างมั้ย?
เมซัง : เห็นๆ ท่านประธานอยู่ตรงทางเข้า คนใส่'โปรงลายสก๊อตอ่ะ
โจอี้ : ใจจ๋า เมซัง...(วิ่งไปตรงทางเข้า)

...เมซัง ชี้โพรงให้กระรอก ชี้นิ้วส่งรูปประธานลงแฉซะแล้ว ^ ^

การเล่นตัวของท่านประธาน

(วันนี้ท่านประธานทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ประทับตราหน้าโหดตรงประตูทางเข้างานฮับ^^)

โจอี้ : ท่านคิล ถ่ายรูปๆ!!!!! (มาๆ ท่านประธาน มาให้ถ่ายรูปไปแฉเร้ว~)
คิล : ม่ายอาววววววว ไปไกลๆ ชานกลัวกล้อง!!! (โดยเฉพาะกล้องแก ถ่ายทีไรแกเอาฉันไปเผาทุกที-*-)
โจอี้ : รูปเดียวท่านคิล รูปเดียว!!!!(รูปเดียวก็แฉได้ว่ะ!)
คิล : ไม่!!!! (รูปเดียวของแก เล่นฉันเอาไว้แสบมากคราวที่แล้วยังไม่ได้ชำระแค้นเลย!)
โจอี้ : เง่อะ...ไม่ถ่ายก็ได้ (ไปซื้อโดก่อน เด๋วค่อยหาโอกาสถ่าย หุหุ)

...ไปซื้อโดกลับมา เจอท่านประธานนั่งกินซุปถ้วยกระป๋องอยู่กับเด็กผู้ชายคนนึง!!! แต่ด้วยมารยาทอันดีงามจะทักว่าเป็นใครก็ใช่ที่ เลยหันไปสำรวจกองโดที่เด็กผู้ชายคนนั้นซื้อมาแทน

โจอี้ : ซื้อมาเยอะเนอะ...อยากได้โดนาโนฮะอ่ะ(โดสายพันธ์Yuriที่น้องชายฝากซื้อ แต่ดันหมดซะก่อนที่โจอี้จะซื้อT^T)

แล้วโจอี้ก็ลอบสังเกตเห็นท่านประธานคุยกับเด็กผู้ชายคนนั้นอย่างออกรสชาติ(ประมาณว่าเหมือนพี่ข่มน้อง)เลยถามไปว่า

โจอี้ : เอ่อ...เป็นน้องชายท่านคิลหรือเปล่าค่ะ??

O.O!!!!! ตะลึงทั้งคู่ ก่อนที่ท่านคิลจะพูดเหมือนแอบแค้นเราเล็กๆ(คิดไปเองหรือเปล่าหว่า?)

คิล : น้องบ้าอะไร นี่รุ่นพี่ฉันต่างหาก!!! (ใช้ตาดูประสาอะไร มันตัวใหญ่กว่าฉันตั้งเยอะ คิดได้ไงว่าเป็นน้อง...แอบหลอกด่าว่าฉันหน้าแก่ใช่หรือเปล่า?)

ส่วนรุ่นพี่ของท่านคิลคนนั้นก็ทำหน้ายิ้มๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...แต่ในใจเล่าใครจะรู้ ขอโทษที่ล่วงเกินนะค่ะ โจอี้ไม่รู้จริงๆ>///<

...น้องชายตัวใหญกว่าพี่สาวผิดตรงไหน ดูน้องเราเป็นตัวอย่างสิ(อ้าว! อีนี่เผาน้องตัวเอง-*-)

...แต่ด้วยความพยายาม+ความช่วยเหลือของรุ่นพี่คนนั้นก็ทำให้เราได้รูปถ่ายของท่านประธานมาจนได้

คิล : โจคุง!!! จำไว้เลยนะ!!! (ถ่ายตอนหน้าไม่สวย ไม่ได้ทำผม อารมณ์เฟลๆ อาหารเต็มปาก...โจคุง ใจร้าย~~~)

...แล้วตอนที่บอกให้ถ่ายดีๆ ทำไมไม่ยอมถ่ายล่ะเค่อะ ช่วยไม่ได้ ชิมิๆ...

โอ้เอ1

หลังจากเข้าสู่งาน พวกเราเหล่าสาวกD-Gray ก็ผจญมรุสุมฝูงชนเข้าสครีม จนเหล่าจอมยุทธนักล่าโดของเราต้องแยกย้ายแตกทัพไปตั้งแต่เริ่มงาน...และกองทัพของเราก็เริ่มพบกับวิกิตกาล...

...กระเป๋าแห้งโดยไม่รู้ตัว...

โจอี้เจอวิกิตนี่เป็นคนแรก เข้างานหายไปเลย300 กร๊ากกกกก มีงบซื้อโดอยู่500 หายไปเกินครึ่งแหล่ะ!!! แต่ได้ยินว่าแค่นี้ยังน้อย ในกองทัพD-Grayของเรา มีคนที่เข้างานไม่ถึง15นาที หายไป700 แล้ว-*- >>>>ว่าแต่ บุคคลผู้นั้นเป็นใครหว่า? ชิมิๆ

มุมตากล้องขอ"เฟล"

เพราะเหล่าฝูงชนเหล่าจอมยุทธนักล่าโด ทำให้โจอี้ไม่สามารถเก็บภาพคนในบอร์ดD-Grayได้หมดทุกคน...สาบสูญ-แยกย้าย-จับจ่าย-ซื้อโด-แต่งคอส-สต๊าฟ-GB บลาๆๆ เลยต้องหันมาเก็บภาพคนในงานแล้วสครีมแทน สองตาสอดส่อง หาเหยื่อ ฮี่ๆๆๆๆ~~~~ แต่ระหว่างกำลังหาเหยื่อก็ได้เจอกับบุคคลที่ไม่คาดคิดนั้นคือ...

รุ่นน้องโจอี้เอง โฮกกกกกกกกกกกก!!!!!!!! เจอคนรู้จักอีกแล้ววววว ว่าแต่ไปงานแบบนี้กี่งานๆ ก็มักจะเจอะเจอคนรู้จักอยู่เรื่อย สงสัยว่าคนในสังคม"โอตาคุ" จะโคจรอยู่ในวงล้อชะตาเดียวกันอยู่เรื่อย ถึงได้มีบุพเพสันนิวาสบานตะไท ได้เจอะเจอกันบ่อยกว่าเพื่อนร่วมห้องที่ชอบโดดเรียนอีกมั้ง(?) คนบอร์ดCTก็คนคุ้นหน้า(กลุ่มเพื่อนของน้องชาย) นั้นก็...บอร์ดCJR โรงน้ำชาที่โจอี้ไปสิงสู่ และใช้นามว่าWizard(บอร์ดที่สิงสู่ตั้งกะม.ต้น โดยการแนะนำของเพื่อนผู้ลากเราเข้าสู่วงการ"โอตาคุ"เป็นครั้งแรก...)

...มาเจอรุ่นน้องในงานแบบนี้ รุ่นน้องจะมองโจอี้แบบไหนล่ะเนี่ย!!!...

อาย(เสื้อดำ) : ไม่ต้องห่วงเจ๊...เจ๊เป็นคนยังไง เรารู้ดี ฉะนั้นไม่ต้องปิดบัง หุหุ ^ ^

...รู้ดี...ถึงชอบเล่นหัวฉันอยู่เรื่องเลยใช่ป่ะ...ช่วยเห็นฉันเป็นรุ่นพี่ที่ควรค่าแก่การเคารพหน่อยเตอะ T^T

แจน(แว่น) : ก็เจ๊ตัวเล็กอ่ะ...น่ารัก...ตัวก็พอๆกันเหมือนเพื่อนมากกว่ารุ่นพี่อีกม๊าง 55555+

..."เตี้ย"แล้วมันผิดตรงไหนเค่อะ ชิมิๆT^T...

ว่าด้วยเรื่องของ"โด"

...เดินในงาน...ต้องระวัง...กระเป๋าแห้ง...

...ลายเส้นสวย...เนื้อเรื่องดี...ถึงจะควัก...

...วาทะเด็ดสำหรับคนงบน้อย อยากได้โดอะไรก็ต้องชั่งใจสักนิด ไม่งั้นจะไม่มีเงินเหลือกลับบ้าน เหอๆๆ แต่ความจริงแล้วเป็นแบบนี้...

...มวลราคา...คือปัจจัย...ในการซื้อ...

...ลายเส้นเทพ...เนื้อเรื่องดี...ราคาแพง...

...การตัดใจ...คือก้าวแรก...ของจิตใจ...

...ปลอดภัยไว้...กระเป๋าตังค์...ค่าข้าวเอย...

กร๊ากกกกกก เรื่องจริงที่ไม่ต้องอิงนิยาย โดบางเล่มอยากได้ แต่ราคาบาดใจจริงแม่คุณเอ๋ย...การตัดใจก็เป็นก้าวแรกของการเป็นผู้ใหญ่เหมือนกัน...ฉะนั้นอะไรตัดใจได้...จงตัดใจ...แต่ถ้าตัดใจไม่ได้จริงๆ...

...เพื่อนเอยเพื่อน...เพราะเพื่อนเอย...เป็นเพื่อนเรา...

...เพื่อนช่วยเพื่อน...เพื่อนยามยาก...เพื่อนคู่แท้...

...เพื่อนมั่งมี...ให้เรายืม...เป็นสินใจ...

...ดอกเบี้ยไซร้...ไม่ต้องคิด...เพราะเพื่อนกัน...

กร๊กกกกก แอบชั่วๆ...แต่รุ่นน้องเราเคยทำแล้วได้ผลจริงๆนะ (คนให้ยืมก็เราเอง)แต่ยืมแล้ว อย่าลืมเอาเงินไปคืน แล้วอย่าลืมแบ่งโดให้เพื่อนอ่านบ้างล่ะ ^ ^

กลยุทธการโฆษณา"โด" แบบที่1 หน้าม้า

หน้าบูธเหงาหงอยเปล่าเปลียว่างเปล่า คนเหลียวไม่แล คนแลไม่ซื้อ บลาๆๆ ไม่เป็นไร เรามีทางออกสำหรับทุกท่าน ด้วยการ...ใช้เพื่อนเป็นหน้าม้า!!!!

...เพื่อนเอยเพื่อน...เพราะเพื่อนเอย...เป็นเพื่อนเรา...

...เพื่อนช่วยเพื่อน...เพื่อนยามยาก...เพื่อนคู่แท้...

...เพื่อนช่วยขาย...เพื่อนช่วยซื้อ...เพื่อนช่วยมุง...

...เพราะเพื่อนกัน...เพื่อนช่วยเพื่อน...อ่านโดฟรี...

ประโยคสุดท้ายอยากบอกเหลือเกินว่าล้อเล่น แต่มันเป็นเรื่องจริง โฮกกกกก เพราะเคยทำมาแล้ว (กรรม-*-) ไปช่วยเขาขายโด...อ่านโดฟรี...แถมยังมีที่นั่งให้อ่านสบายๆอีก...ได้จับเงิน(ที่แม้ไม่ใช่เงินเรา)แทนที่จะเสียเงินนี่มันช่างเป็นความสุขซะเหลือเกิน ^ ^

กลยุทธการโฆษณา"โด" แบบที่2โปรโมต

ส่วนมากคนที่ใช้กลยุทธนี่ก็หนีไม่พ้นเจ้าของโดที่บังคับเพื่อนให้ออกไปตระวานล่าลูกค้ามาซื้อโด (เคยทำมาอีกแล้วเช่นกัน...)แต่ช่วงหลังๆชักทำไม่ได้ เพราะเขาออกกฎห้ามตระเวนเอางานมาเร่ร่อนขาย(อด) แต่ก็ยังมีไม่น้อยที่ไม่ได้ไปตระเวนขาย แต่ตระเวนโฆษณามันหน้าร้านตัวเองซะเลย (*ใช้ช่องโหว่ของกฏหมายให้เป็นประโยชน์ ^0^)

กลยุทธการโฆษณา"โด" แบบที่3ท่วงท่า+ลีลา

ใช้ท่วงท่าให้เป็นประโยชน์(ดึงดูดลูกค้า)ใช้ลีลาให้เป็นจุดเด่น(ตะลึงO.O!!)หากสามารถทำลูกค้าสนใจบูธของเราได้ การจะขายโดให้ลูกค้าคนนั้นก็มีชัยไปกว่าครึ่ง ทำให้แต่ร้านไม่ลังเลที่จะงัดกลยุทธการขายทุกรูปแบบเพื่อดึงดูดความสนใจจากลูกค้า ด้วยท่วงท่ามั่นใจ...

...ท่วงท่าดี...น้ำเสียงดัง...ส่อมั่นใจ...

...ตะโกนลั่น...ไม่อายใคร...เพราะไม่แคร์...

...ท่วงท่าดี...สินค้าดี...ดึงดูดคน...

...ของขายดี...เพราะสินค้า...และราคา...

ของอะไรที่ราคาซื้อ-ขาย ย่อมเยาและมีคุณภาพคับแก้ว ย่อมดึงดูดความสนใจผู้คนเป็นเรื่องธรรมดา (บูธLogin ขายโดเล่มละ20-45 หมดภายใน5นาที O.O!!!)

ท่วงท่าและลีลาของแต่ละร้านไม่เหมือนกัน อยู่ที่ว่าใครจะดึงจุดเด่นของร้านและโดได้มากกว่ากัน...แต่จุดสำคัญยังไงๆก็อยู่ที่สินค้าอยู่ดี...

...ของมันดี...ก็คือดี...ไม่มีเสีย...

...ใครว่าแพง...ใครว่าแย่...ไม่ต้องสน...

...ของเราดี...เพราะดีจริง...คนถึงซื้อ...

...ท่วงท่าดี...หรือจะสู้...สินค้าดี...

เรื่องจริง...ที่ต้องยอมรับ ของเขาดีทำยังไงก็ขายออก ของไม่ดีทำยังไงก็ขายไม่ออก-->ของขายไม่ออกไม่ใช่ว่าต้องเป็นของไม่ดีเสมอไป แต่อยู่ที่ตัวคนซื้อมากกว่า ว่าถูกใจหรือไม่อย่างไร คุณคนขายอย่าเพิ่งท้อใจไปนะค่ะ (แบบนี้เขาเรียกตบหัวแล้วลูบหลังนี่หว่า-*-)

ตระวานถ่ายรูป โอ้เอ้

อืม...หาคนในกลุ่มไม่เจอ...ถ่ายรูปดีกว่า...ว่าแล้วก็ถ่าย...เริ่มจาก

Gundam seed การ์ตูนกัมดั้มที่เราเกลียดมากที่สุด แต่กลับชอบตัวละครซะงั้น(เห็นตัวละครแล้วนึกถึง Gundam Wing อ่ะ >///< กริ๊ดดดด คิระxชิน 2พระเอกหนุ่มหน้าหวานแห่งseed โฮกกกกก YYY จงเจริญ >o<) ตอนเช้าเจอพวกพี่ๆแฟนกัมดั้มจากบอร์ดCT(Cartoon)เลยลองถามความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ดู

โจอี้ : พวกพี่ๆเป็นแฟนกัมดั้มเหรอค่ะ โจอี้ก็ชอบกัมดั้มเหมือนกัน ชอบภาคอามุโร่ เรย์(*กัมดั้มสมัยรุ่นพ่อ...แต่Return VCDกลับมาขายใหม่ มีเจ้าฮาโล่อยู่ในเรื่องด้วย--->ไอ้ตัวกลมๆสีชมพูของคุณหนูผมชมพูในSeed ก็ลอกแบบมาจากเจ้าฮาโล่ในภาคอามุโร่เป๊ะ แค่ลดขนาดกับเปลี่ยนสี และก็บั่นทอนสติปัญญาเจ้าหุ่นฮาโล่ลงไปครึ่งหนึ่ง-*-)

พวกพี่ๆก็ใจดีเหลือหลาย เพราะเห็นว่าเป็นแฟนกัมดั้มเหมือนกัน เลยให้ข้อมูลมาเยอะ...แล้วทีนี่ก็ได้เวลาคำถามเด็ด

โจอี้ : โจอี้มีเรื่องจะสารภาพ...โจอี้ชอบกัมดั้มทุกภาค แต่เกลียดกันดั้มSeedสุดจะบรรยาย...

...ภาคแรกก็ไม่ถึงกับเกลียดอะไรมากมาย...แต่ภาคSeed Destiny คือที่สุดของความเกลียด...ยิ่งภาคสาม ยิ่งแล้วใหญ่ มันเผา มันเผา!!!!!

แล้วก็ได้คำตอบว่า...กลุ่มบอร์ดCTก็ไม่ค่อยชอบกัมดั้มSeedเหมือนกัน (แต่ชอบตัวละคร...ประมาณว่าเกลียดปลาใหลแต่กินหน้าแกงได้ป่าวเนี่ย)

...ตัวละครหน้าหล่อส่งผลให้เรตติ๊งเรื่องนี้ยังทรงตัวอยู่ได้...แต่ถ้าซันไลท์ยังเผาแบบนี้อีก...อนาคตใครจะไปรู้...

...ออกภาคสามมาเพื่อขายหุ่นล้วนๆ -*-

ยิ่งคิดยิ่งเฟล ตระเวนถ่ายรูปต่อดีกว่า

ถ้าเปลี่ยนคนที่นั่งข้างๆเจ้าชินจิ เป็นคาโอรุ มันจะเป็นอะไรที่แจ่มแจ่วกว่านี้อีกนะเนี่ย เหอๆๆ

พอเจอสองหน่อ...ราบี้ กานดา(ชิระจัง) หลังถ่ายรูปเสร็จก็โดนลากไปโรงอาหารในงาน เพื่อไปรวมกลุ่มกับกองทัพD-Gray ที่กำลงนั่งรอสมทบอยู่...

รวมพล ณ โรงอาหาร...แหล่งสเบียงยามศึก

เปิดตัวที่5สหายสาว ของบอร์ดD-Gray (บางคนไม่ใช่หรอก แต่เป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของในบอร์ดD-Grayอีกที??)รวมทั้งสาวเจ้าคนนี้ด้วย...

กริ๊ดดดดดด เซเบอร์จัง!!!! ของแท้จากญี่ปุ่น ราคา3000เยน ไม่รวมภาษี ใครอยากได้สนใจติดต่อที่เบอร์ XXXX-XXXXX จะทำการบวกราคาภาษีให้ในราคา(แพง)พิเศษ

ถ่ายรูปโอ้เอนิดๆ

บอร์ดD-Gray...นั่งสุมหัวในโรงอาหาร นั่งคุย แต่งหน้า ถ่ายรูป อ่านโด บลาๆๆ ในโรงอาหาร แต่ไม่มีใครสั่งอะไรมากินเลย...

โรงอาหารเป็นที่กินข้าว...และในเมื่อไม่มีใครกิน...ก็ถ่ายรูปไม่ได้!!(ผัวะ!!!) เลยไปถ่ายการกินข้าวของเหล่านักกีฬาจากเซซุนแทน...

คู่หูแร๊กเก๊ตทองคำ...สวีต ซร้า~~น้ำต้มจืดยังหวานได้ เหอๆ

มือ1 แห่งเซซุน กัปตันเทสึกะ/เรียวมะ

...ทำไมเรียวมะ"เตี้ย"ได้ใจแบบนี้ ขอเอากลับบ้านได้มั้ยค่ะ คุณกัปตัน^ ^

กัปตัน : ...เด็กข้าใครอย่าแตะ

ชะอุ้ย แหะๆๆ ล้อเล่นค่า^ ^

ทิ้งท้าย บุคคลในบอร์ดที่ถูกลืม

โจคุงใจร้าย~~เหลือแสน~~ลืมผมได้ยังไง~~~~

โจคุงไม่ได้ใจร้าย แต่ไม่รู้ว่า"ทั่น"จะมาด้วยก็แค่นั้นเอง (แล้วมาหาว่าเราใจร้าย เงอะๆ)มาก็ดี เอาโดมาให้อ่านซะดีๆ หุหุ ...

ทิ้งทวน สำรวจรายจ่าย

ซื้อไม่เยอะ...แต่หมดเยอะ...660บาทถ้วน ขาดตัว...จำได้แม่นเพราะตอนแรกมัน500เป๊ะ แต่ไปซื้อฟิคแฮรี่160เข้า มันเลยเป็น660 (โฆษณาทำพิษ เอาฟิคแฮรี่ขึ้นฉายจอโฆษณาซะ...เลยอดที่จะไม่ซื้อไม่ได้-*-)

...ขอให้มีความสุขกับการอ่านโด และจำนวนเงินในกระเป๋าที่เหลือนะค่ะ

อ่านด้วยเม้นต์ด้วย จะเป็นพระคุณอย่างสูงค่ะ ^ ^