วันนี้วันพ่อ...
วันนี้มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนใส่เสื้อเหลือง สร้อยข้อมือ(ยางอะไรเหลืองๆเรียกไม่ถูก-.-)กันทั่วบ้านทั่วเมือง...
อีกไม่กี่วันเราก็จะสอบ(วันที่7)แต่เนื่องจากวันนี้ วันที่5 เป็นวันที่มีหลายครั้งในรอบหนึ่งปี แต่มีเพียงวันที่5วันนี้เดือนนี้ครั้งเดียวเท่านั้นในรอบปี ที่เราจะได้แสดงความจงรักภักดี ถวายพระพรแด่...
พ่อธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่พยายามทำอะไรต่อมิอะไรหลายอย่างยอมทนลำบากเพื่อลูก
เพื่อให้ลูกอยู่สบายที่สุด...เพื่อให้ลูกมีความสุขที่สุด
...คำว่ารัก...
...
...
เพียงคำเดียวเท่านั้นที่ทำให้พ่อเป็นพ่อ...และทำให้พ่อเป็นยิ่งกว่าพ่อธรรมดาทั่วไป...
...พ่อของแผ่นดิน...
...
...
ต้นไม้ของพ่อ
นานมาแล้ว
พ่อได้ปลูกต้นไม้ไว้ให้เรา
เพื่อวันหนึ่งจะบัง ลมหนาว
และคอยเป็นร่มเงา
ปลูกไว้เพื่อพวกเรา ทุกๆคน
พ่อใช้เหงื่อแทนน้ำรดลงไป
เพื่อจะผลิดอกใบ ออกผล
ให้เราทุกๆคน
เติบโตอย่างร่มเย็น ในบ้านเรา
ผ่านมาแล้วห้าสิบปี
ต้นไม้นั้นสูงใหญ่
ลมแรงเท่าไร ก็บรรเทา
ออกผลให้เก็บกิน
แตกใบเพื่อให้ร่ม เงา
คอยดูแลเรา
ให้เรายังมีวัน อยู่ต่อไป
จนวันนี้
ใต้เงาแห่งต้นไม้ ต้นใหญ่
ลูกได้อยู่ได้คอย อาศัย
แผ่นดินยังกว้างไกล
แต่เหมือนว่าหัวใจ
พ่อกว้างกว่า
ลูกที่เกิดตรงนี้นั้นยังอยู่
และยังอยู่เพื่อคอย รักษา
จะรวมใจเข้ามา
จะมีที่สัญญา ในหัวใจ
จากวันนี้สักหมื่นปี
ต้นไม้ที่พ่อปลูก
ต้นสวยทั้งงดงาม และยิ่งใหญ่
สืบสานและติดตาม
จากรอยที่พ่อตั้งใจ
เมื่อเราจะเทไป
ให้ต้นไม้ ของพ่อ ยังงดงาม
จากวันนี้สักหมื่นปี
ต้นไม้ที่พ่อปลูก
ต้นสวยทั้งงดงาม และยิ่งใหญ่
สืบสานและติดตาม
จากรอยที่พ่อตั้งใจ
เมื่อเราจะเทไปจากหัวใจ
เพื่อเราจะเทไป
ให้ต้นไม้ ของพ่อ ยังงดงาม...
ขอถวายพระพร ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน...
